رمز ارز یا ارز دیجیتال (Cryptocurrency) چیست؟

رمز ارز (Cryptocurrency) یا ارز دیجیتال یک نوع پول دیجیتال است که امکان انجام تراکنش به صورت دیجیتالی را فراهم می‌کند. رمزارز با نام کریپتو هم شناخته می‌شود.

ماهیت رمز ارز

رمزارزها به دلایل بسیاری منحصر به فرد هستند. با این حال، عملکرد اصلی رمزارز یک سیستم پول الکترونیک است که تحت مالکیت هیچ شخص و یا نهادی قرار ندارد.

یک رمزارز خوب باید غیرمتمرکز باشد. هیچ بانک مرکزی و یا مجموعه ای از کاربران نمی‌تواند قوانین رمزارز را بدون رسیدن به اجماع تغییر دهد. مشترکین شبکه (گره‌ها) نرم افزاری را اجرا می‌کنند که ارتباط با سایر مشترکین را فراهم کرده و می‌توانند بین یکدیگر به تبادل اطلاعات بپردازند.

شبکه متمرکز و غیر متمرکز
شبکه متمرکز و غیر متمرکز

در سمت چپ تصویر همانطور که می‌بینید همه کاربران باید با یک سرور مرکزی ارتباط برقرار کنند، مشابه بانک. در سمت راست هیچ ساختار سازمانی وجود ندارد و گره‌ها به یکدیگر متصل هستند و به اطلاعاتی که بین یکدیگر تبادل می‌کنند متکی هستند.

تمرکز زدایی ارزهای دیجیتال آن‌ها را در برابر از کار افتادن و سانسور مقاوم کرده است. در مقابل یک شبکه متمرکز، با از کار انداختن سرور از کار می‌افتد. اگر دیتابیس یک بانک حذف شود و هیچ نسخه پشتیبانی از آن وجود نداشته باشد، مشخص کردن موجودی کاربران بسیار مشکل خواهد بود.

در رمزارزها هر گره یک کپی از دیتابیس را ذخیره کرده است و هر کسی به طور موثر به عنوان یک سرور عمل می‌کند. برخی از گره‌ها می‌تواند آفلاین باشند و سایر گره‌ها به ارائه اطلاعات در شبکه می‌پردازند.

به همین خاطر رمزارزها 24 ساعت روز و 365 روز سال فعال هستند. رمز ارز امکان انتقال سرمایه را به هر نقطه ای از جهان بدون دخالت واسطه فراهم می‌کند. به همین خاطر برخی اوقات می‌گویند ارز دیجیتال بدون اجازه (permissionless) کار می‌کند و هر کسی که یک ارتباط اینترنتی داشته باشد، می‌تواند سرمایه جابجا کند.

اصطلاح رمز ارز از کجا آمده است؟

اصطلاح رمز ارز، از ترکیب رمزنگاری و ارز به وجود آمده است. دلیل این امر صرفاً به خاطر این است که ارز دیجیتال از تکنیک‌های رمزنگاری برای ایمن سازی تراکنش‌ها بین کاربران استفاده می‌کند.

تعداد قابل توجهی تلاش‌های ناموفق طی سالیان اخیر برای تولید ارزهای دیجیتال صورت گرفته بود، اما نخستین ارز دیجیتال در سال 2009 که همان بیت کوین بود معرفی شد. بیت کوین توسط فرد یا گروهی ناشناس که با نام ساتوشی ناکاتومو شناخته می‌شود، معرفی شد.

رمزنگاری کلید عمومی

زیربنای اصلی شبکه‌های ارز دیجیتال رمزنگاری با کلید عمومی است. چیزی که کاربران برای ارسال و دریافت سرمایه روی آن تکیه می‌کنند.

در طرح رمزنگاری کلید عمومی، یک کلید عمومی داریم و یک کلید خصوصی. کلید خصوصی عددی بزرگ است که حدس زدن آن برای هر کسی غیرممکن است.

برای بیت کوین حدس زدن کلید خصوصی تقریباً به اندازه حدس زدن 256 پرتاب سکه است. با رایانه‌های فعلی قبل از مرگ گرمایی کیهان بتوانند کلید خصوصی کسی را حدس بزنند.

همانطور که نام آن نشان می‌دهد، باید کلید خصوصی خود را مخفی نگه دارید و از آن مراقبت کنید. با استفاده از این کلید می‌توانید یک کلید عمومی بسازید. کلید عمومی را می‌توانید به هر کسی بدهید. تقریباً غیرممکن است کسی بتواند با استفاده از مهندسی معکوس از طریق کلید عمومی به کلید خصوصی دست پیدا کند.

با استفاده از کلید خصوصی می‌توانید یک امضای دیجیتال بسازید که مانند امضای عادی اسناد در دنیای واقعی است. تفاوت اصلی این است که در زمان اعتبار سنجی تراکنش‌ها، امضای دیجیتال شما با کلید عمومی مقایسه می‌شود. به همین خاطر کسی نمی‌تواند کلید خصوصی شما را ببیند و در عین حال می‌توانید مالکیت خود بر کلید خصوصی خود را ثابت کنید.

در رمزارزها فقط با در اختیار داشتن کلید خصوصی رمزارز خود، می‌توانید سرمایه خود را خرج کنید. وقتی یک تراکنش انجام می‌دهید به شبکه اعلام می‌کنید که شما در حال انتقال ارز هستید. این یک پیغام اعلام (تراکنش) است که امضا شده و به دیتابیس شبکه بلاکچین اضافه می‌شود. همانطور که گفته شد برای ساخت یک امضای دیجیتال باید از کلید خصوصی خود استفاده کنید و از آن‌جا که هر کسی دیتابیس را می‌تواند نگاه کند، افراد می‌توانند با نگاه کردن به تراکنش شما و اعتبار سنجی امضایتان، تراکنش را تایید کنند.

تفاوت رمزارز و توکن

در نگاه اول، رمزارز‌ها و توکن‌ها مشابه هم هستند. هر دو در صرافی‌ها معامله می‌شوند و بین آدرس‌های بلاکچین در تبادل خواهند بود.

رمزارزها منحصراً به عنوان پول عمل می‌کنند، خواه به عنوان وسیله مبادله، ذخیره دارایی و یا هر دو. هر واحد از نظر عملکردی قابل جایگزینی است، به همین خاطر هر کوین به اندازه دیگری ارزش دارد.

بیت کوین و سایر رمزارزهای اولیه به عنوان ارز طراحی شدند، اما بلاکچین‌های بعدی به دنبال چیزی بیشتر بودند. به عنوان مثال اتریوم فقط با هدف اینکه یک ارز دیجیتال باشد عمل نمی‌کند، بلکه توسعه دهندگان می‌توانند روی آن کدهای خود (قراردادهای هوشمند) را در یک شبکه توزیع شده اجرا کنند و توکن‌هایی را برای انواع برنامه غیرمتمرکز ایجاد کنند.

توکن‌ها می‌توانند مانند رمزارزها مورد استفاده قرار بگیرند، اما منعطف تر هستند. توکن‌ها می‌توانند به عنوان یک رسید دیجیتال که سهم شما از یک کمپانی را نشان دهد عمل کنند.

در یک پروتکل با قابلیت پذیرش از قرارداد هوشمند، ارز پایه (که برای تراکنش‌ها و یا برنامه‌های کاربردی مورد استفاده قرار می‌گیرد) از توکن جدا شده است. در اتریوم، ارز بومی اتر (ETH) نام دارد و برای ایجاد و انتقال توکن‌ها در شبکه اتریوم باید حتما از آن استفاده کرد. این توکن‌ها بر اساس استانداردهای ERC-20 و ERC-721 پیاده سازی می‌شوند.

کیف پول ارز دیجیتال چیست؟

کیف پول ارز دیجیتال، چیزی است که کلیدهای خصوصی شما را نگه می‌دارد، کیف پول می‌تواند به عنوان یک سخت افزار فیزیکی، یک برنامه کاربردی روی تلفن همراه و یا کامپیوتر شخصی شما و یا حتی یک تکه کاغذ بشد.

در واقع کیف پول‌ها رابطی هستند که بیشتر کاربران برای تعامل با سایر افراد در شبکه رمزارزها، از آن استفاده می‌کنند. برخی از این کیف پول‌ها کاربردهای متفاوتی دارند، بدیهی است که کیف پول کاغذی نمی‌تواند قیمت لحظه ای ارزهای دیجیتال را به شما نشان دهد یا تراکنش‌ها را امضا کند.

کیف پول ارز دیجیتال
کیف پول ارز دیجیتال

برای امنیت، کیف پول‌های نرم افزاری (مانند تراست ولت) برای پرداخت‌های روزانه پرطرفدار هستند. کیف پول‌های سخت افزاری تقریباً از نظر توانایی در دور نگاه داشتن کلیدهای خصوصی از چشم‌های کنجکاو بی نظیر عمل می‌کنند. کاربران دنیای رمز ارز معمولا هم از کیف پول‌های سخت افزاری و هم نرم افزاری استفاده می‌کنند.

اطلاعات بیشتر در مورد کیف پول

از کجا ارز دیجیتال بخریم؟

به خاطر پر ریسک بودن بازار رمزارز باید قبل از اقدام برای سرمایه گذاری در این حوزه، تحقیقات خود را کامل کنید. پیشنهاد می‌شود مطلب زیر را دنبال کنید.

قبل از خرید ارز دیجیتال بخوانید (به زودی)

دیدگاهتان را بنویسید